Κανάλια Καρδίτσας. Το χωριό μου. Το αγαπάω με έναν δικό μου τρόπο. Εκεί πέρασα τα πρώτα μου καλοκαίρια. Εκεί έτρεξα σαν παιδί, έπαιξα με τις παρέες μου, εκεί ζούσε ο αγαπημένος μου παππούς (που τον έχω χάσει 😔) και ζει η αγαπημένη μου γιαγιά . Πρόσφατα που πήγα σπίτι τους, στον όροφο έχουν κρατήσει μέχρι και τη κούνια που είχα όταν ήμουν μωρό. Συγκινήθηκα.. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή ενα καλοκαίρι τη γιαγιά μου να προσπαθεί να μου δώσει να φάω ψάρι πλακί. Ποτέ δεν θα σβηστεί απο την μνήμη μου η δυναμική της προσπάθεια να μου πει πως είναι νόστιμο και τον παππού μου να της λέει να μην με πιέζει κ όταν πεινάσω θα φάω. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα ραντεβού που δίναμε με τα υπόλοιπα παιδιά τα καλοκαίρια στις κούνιες. Τις εξερευνήσεις που κάναμε σε οοοολο το χωριό. Ναι αυτό είναι το χωριό μου! Και κάθε του γωνιά κρύβει και μια ανάμνηση. Ο Μπαλάφας, το μπακάλικο που αγόραζα τσάρλεστον καραμέλες ή εκείνες τις απίστευτες καραμέλες βουτύρου με το χρυσό περιτύλιγμα, ο Ζέκιος που ειχε τα πιο νόστιμα τυλιχτά σουβλάκια με λουκάνικο καρδιτσιώτικο, ο Τσιπράς (το καφενείο του χωριού) που κάθε απόγευμα με κέρναγε ο παππούς μου είτε γλυκό κουταλιού κερασάκι ειτε βανίλια υποβρύχιο είτε πορτοκαλάδα είτε λεμονάδα, ο μοναδικός κουρέας που κούρευε τους άνδρες και τις γυναίκες του χωριού κ τους γέμιζε με κολώνια “Μυρτώ” μόλις τελείωνε τις δημιουργίες του, ο φούρναρης που έφτιαχνε ενα απίστευτο ψωμί και κάθε πρωί μοσχοβολούσε όλο το χωριό μαγιά κ αλεύρι, το μπαράκι πίσω από το γήπεδο του μπάσκετ στο τέλος του χωριού που πήγαινε η νεολαία, ο Ζήσης που είχε το σουβλατζίδικο στη πλατεία του χωριού, η εκκλησία του Αϊ Λιά που πηγαίναμε τη δεύτερη μέρα του Πάσχα κ μας έραινε ο Παπά-Βύρων με αυτή τη κολώνια που μύριζα μέχρι να γυρίσω στην Αθήνα… Και τι δεν θα έδινα να ξαναζούσα εκείνες τις στιγμές! Ήθελα να ήταν Κυριακή πρωί και να πήγαινα στη γιαγιά της φίλης μου της Φροσύνος και να μας έφτιαχνε τηγανίτες με μπόοοολικη ζάχαρη!! Μμμμμ! Σαν να τις γεύομαι.. Να ηταν μεσημέρι Τετάρτης και να είχε βγάλει η γιαγιά μου απο τον ξυλόφουρνο τη κολοκυθόπιτα τη γλυκιά, αυτη που λατρεύω! Να ήταν βράδυ Παρασκευής και να τηγάνιζε εκείνα τα τριγωνικά τυροπιτάκια με χειροποίητο φύλλο και τυρί φέτα που δεν τα έχω φάει πουθενά άλλου! Και φυσικά για επιδόρπιο λουκούμι τριαντάφυλλο που ποτέ δεν έλειπε από το σπίτι της ή γλυκό του κουταλιού από τα χεράκια της!
Να ήταν όλα όπως τότε που η ευτυχία μας προερχόταν από μυρωδιές , από γεύσεις, από εικόνες, από απλά και καθαρά συναισθήματα . Τίποτα πολύπλοκο. Τίποτα δύσκολο.

 

Και ερχόμαστε στο 2018 χρονική στιγμή που αποφασίζω να πάω ένα τριήμερο στο χωριό μου με την φίλη μου την Ράνια. Είχα να πάω δύο χρόνια. Αυτό που αντίκρυσα με άφησε με ένα επιφώνημα θαυμασμού. Οι μέρες ήταν ηλιόλουστες, η θερμοκρασία χαμηλή και η φύση έδειχνε σε μας, στα κορίτσια της πόλης τι χάνουμε. Τα χρώματα ήταν λες και κάποιος πασίγνωστος ζωγράφος έβαλε όλη του την τέχνη και δημιούργησε έναν πίνακα ζωγραφικής απαράμιλλης ομορφιάς. Τα αρώματα που αναδύονταν σου γαργαλούσαν την όσφρηση. Και η καρδιά μας χτυπούσε όλο και πιο δυνατά. Όχι δεν ήταν όνειρο. Είναι η πραγματικοτητα που μπορεί να είναι τόσο ομορφη! 20 λεπτά οδήγηση από τα Κανάλια και βρίσκεσαι στην Λίμνη Πλαστήρα. Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν το μεγαλόπρεπο θέαμα. Γαλάζιο, πράσινο και καφέ τα κυρίαρχα χρώματα και καθαρός αέρας. Εισπνέεις και νιώθεις τα πνευμόνια σου να ανοίγουν.

Αφού κάναμε βόλτα μέχρι και το φράγμα μετά πήγαμε να δοκιμάσουμε την περιβόητη πέστροφα στο ιχθυοτροφείο   ” ΕΥΡΥΤΟΣ”. Η καπνιστή πέστροφα μας κέρδισε και τις δυό μας. Το περιβάλλον μοναδικό αφού ήταν δίπλα σε ένα ποτάμι με μια μικρή γέφυρα και όσο έριχνε το πέπλο της η νύχτα τόσο πάγωνε το ποτάμι και φυσικά η γέφυρα . Καλό είναι να επιλέξετε να πάτε εκεί όσο ο ήλιος είναι ψηλά διότι μετά είναι δύσκολη η επιστροφή λόγω πάγου.

Το ίδιο βράδυ επισκεφτήκαμε και την πόλη των Τρικάλων. Μα τι υπέροχη πόλη! Ήταν στολισμένη χριστουγεννιάτικα όταν πήγαμε και η βόλτα κατά μήκος του ποταμιού μας έμεινε αξέχαστη.

 

Την επόμενη μέρα επισκεφτήκαμε ένα γνωστό οινοποιείο στο χωριό Μεσενικόλα που φημίζεται για τα κρασιά του και λίγο πριν την επιστροφή μας στη πόλη φάγαμε “καναλιώτικο brunch” (ομελέτα από αυγά χωριάτικα και τσίπουρο παραγωγής μας) φτιαγμένο από την γιαγιά Θωμαή. Μετά τους απαραίτητους αποχαιρετισμούς , μπήκαμε στο αμάξι και ύστερα από μια σύντομη στάση στην Καρδίτσα πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.

Υπέροχη ιδέα για ένα τριήμερο οποιαδήποτε εποχή του χρόνου καθώς η Θεσσαλία (όπου και αν επιλέξεις να πας) είναι ένας τόπος μαγικός που σου κλέβει την καρδιά.