Οι μικρές καθημερινές νίκες σε φέρνουν πιο κοντά σ’ αυτό που θεωρεί ο καθένας προσωπική ευτυχία. Πριν 3 χρόνια με ενημέρωσαν ότι το αναπαραγωγικό μου σύστημα είναι γερασμένο. Και ότι θα δυσκολευτώ πολύ να κάνω παιδί. Τα στάδια που πέρασε η ψυχή μου πολλά. Στενοχώρια, άγχος, απόγνωση όμως μετά ήρθε το πείσμα. Θα κάνω κρυοσυντήρηση... Continue Reading →

Τελευταία μέρα του χρόνου και γω βάλθηκα να τελειώσω επιτέλους το «Δώρο 2» του Στέφανου Ξενάκη. Και το πέτυχα. Μέσα στο βιβλίο λοιπόν βρήκα μια φράση που την έχω ακούσει πολλές φορές και από την δασκάλα που μου κάνει γιόγκα (Κέλυ σ’ αγαπώ) : « Η πιο αγνή, η πιο ανόθευτη αγάπη είναι αυτή όπου... Continue Reading →

Ναι, νομίζω πως εκεί ήθελα να είμαι τώρα. Χτες. Αύριο. Για πάντα. Να ακούω παραμύθια από αυτά που αρχίζουν με το "μια φορά και έναν καιρό" και έχουν πάντα happy end. Να μπορώ να πετάω πάνω απο τους ωκεανούς και να ρουφάω την αλμύρα τους. Να σκαρφαλώνω με άνεση σε κάθε δέντρο που θα βλέπω... Continue Reading →

Λένε πως οι γυναίκες τους φοβερούς πόνους της γέννας τους ξεχνούν με το που πάρουν το αγγελούδι τους στην αγκαλιά τους! Μετά απο χρόνια θυμούνται μόνο την απίστευτη ευτυχία που τους κατακλύζει όταν τις ενημερώνουν πως το μωρό τους είναι υγιές! Έτσι λοιπόν σκέφτομαι να αντιμετωπίσω το 2018 που φεύγει σιγά-σιγά... Ήταν μια χρονιά που... Continue Reading →

Ήταν Σάββατο. Ημερολογιακά φθινόπωρο όμως οι θεμοκρασίες καλοκαιρινές. Δυο περίπου βδομάδες πριν τελειώσει ο Σεπτέμβριος. Μια βόλτα στην Κηφισιά που ως άλλη νεράιδα με το μαγικό της ραβδάκι με μάγεψε! Ως κορίτσι των νοτίων προαστίων ναι, το ομολογώ πως δεν έτυχε να πάω βόλτα στην Κηφισιά ποτέ ως τώρα. Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου... Continue Reading →

Και αν με ρωτήσουν «τι γεύση είχε το καλοκαίρι σου» θα τους απαντήσω πως το καλοκαίρι του 2018 είχε μέρες γλυκιές σαν τα σύκα που μαζεύουμε από το δέντρο κάτω από το σπίτι μας, είχε μέρες πολύ ξινές σαν τα λεμόνια που στύψαμε για να φτιάξουμε την λεμονάδα που πίνουμε στο μπαλκόνι μας όμως κυρίως... Continue Reading →