Μήνυμα ελήφθη ακόμα και σε flight mode

Ο κόσμος τελικά ακούει αυτό που θέλει να ακούσει και φυσικά βλέπει αυτό που θέλει να δει. Είναι νόμος. Το είπε και ο κυριος Coelho άλλωστε. Τα συμπεράσματα βγαίνουν τόσο εύκολα, όσο εύκολο είναι να ανοίξεις ένα μπουκάλι νερό την ώρα που δίψας. Στο δευτερόλεπτο. Οι άνθρωποι έχουν γίνει ευκολόπιστοι γιατί το πιο πιθανό είναι πως βαριούνται να βάλουν ακόμα και το μυαλό τους σε πλήρη λειτουργία. Το έχουν σετάρει σε λειτουργία πτήσης και το ανοίγουν μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Τους δίνουν μασημένη τροφή και εκείνοι την καταπίνουν χωρίς να αναρωτηθούν τι είναι ή έστω να αηδιάσουν. Το πως επιβιώνουν στο σήμερα είναι άλλη υπόθεση. Μάλλον γιατί αυτό το σήμερα τέτοιους τύπους ανθρώπων θέλει. Εγωιστές , ευκολόπιστους και ευθυνόφοβους. Που έχουνε μια δόση τοξικότητας μέσα τους και προσπαθούν να μολύνουν και τις ζωές των άλλων.
Το θέμα όμως είναι τι κανείς εσύ αντιμετωπίζοντας τέτοιους ανθρώπους στην καθημερινότητα σου. Βρίσκεις το σθένος να τους αντισταθείς και μάχεσαι υπερασπιζόμενος τα ιδανικά σου ή σκύβεις το κεφάλι, κλαις και προσπαθείς να ξαναβρείς το θάρρος να συνεχίσεις. Εγώ είμαι κάπου ανάμεσα. Το κλάμα είναι σίγουρα must στην δική μου ζωή, όχι όμως ως έκφραση αδυναμίας αλλά ως εκδήλωση της μη ανεκτικότητας μου στην αδικία. Σαφώς και σε ένα επόμενο στάδιο από το κλάμα κοκκινίζω και θέλω να αρχίσω να φωνάζω. Με τις φωνές όμως ουδείς βρήκε το δίκιο του. Και σίγουρα ο έντονος τόνος φωνής δεν έβαλε κανέναν στην θέση του. Νομίζω τελικά πως ορθότερη διαχείριση τέτοιων ανθρώπων θα ήταν απλά να μην ασχοληθείς και να συνεχίζεις την ζωή σου. Η απαξίωση είναι η καλύτερη απάντηση. Και μην ανησυχείς, το μήνυμα θα το λάβουν όταν βάλουν το μυαλό τους σε λειτουργία κάποια στιγμή.