Απόδραση στο γοητευτικό Ναύπλιο

Η λέξη ξαφνικά νομίζω πως είναι η λέξη που χαρακτηρίζει την ζωή μου. Ότι συμβαίνει γίνεται μόνο ξαφνικά… Αυτή την φορά είχε εξαιρετικά θετική έκβαση αυτό το «ξαφνικά», αλλά δεν είναι πάντα έτσι.

Έχω τριήμερο ρεπό στη δουλειά και τεράστια ανάγκη να αποδράσω από την καθημερινότητα. Μιλάμε με την φίλη μου την Ράνια και κανονίζουμε να πάμε στο εξοχικό της που βρίσκεται 45 λεπτά έξω από την Αθήνα. Τα πλάνα όμως άλλαξαν τελευταία στιγμή καθώς στο εξοχικό γίνονταν κάποιες εργασίες και δημιουργείται το δίλλημα: Ναύπλιο ή Χαλκίδα; Ένα τεράστιο χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπο μου και μια ανεπαίσθητη ανατριχίλα διαπερνάει το κορμί μου καθώς ακούω τη πρώτη επιλογή! Ναύπλιο! Άλλη μια φορά είχα πάει πριν αρκετά χρόνια και θυμάμαι πως τα συναισθήματα που μου προκάλεσε αυτή η υπέροχη πόλη ήταν γαλήνη και ηρεμία. Ότι χρειάζομαι δηλαδή. Η απόφαση ελήφθη λοιπόν και ξεκινάμε.

Το ταξίδι βροχερό αλλά η διαδρομή μου φάνηκε αρκετά κοντά και ο δρόμος σχετικά εύκολος.

Φτάσαμε πολύ αργά το βράδυ μιας και ξεκινήσαμε αργά το απόγευμα όπου απλά φάγαμε και πέσαμε για ύπνο στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει ( Chroma design hotel- αρκετά καλό και κεντρικό και η τιμή του μια χαρά για αυτήν την εποχή του χρόνου).

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε και μια μεγάλη έκπληξη μας περίμενε. Είχαν έρθει στο Ναύπλιο για διήμερο το αγόρι της Ράνιας και ένα φιλικό ζευγάρι. Η χαρά μας δεν περιγράφεται! Κλείσαμε ένα τεράστιο δωμάτιο στην καρδιά της πόλης για 5 άτομα και μόλις το είδαμε ενθουσιάστηκαμε ( Όμορφη πόλη- πολύ οικονομικό αλλά ταυτόχρονα πεντακάθαρο και λειτουργικό).

Αφού τακτοποιηθήκαμε ξεχυθήκαμε στα στενά δρομάκια της παραμυθένιας αυτής πόλης. Για αρχή φυσικά χρειαζόμασταν την απαραίτητη καφεΐνη να κυλήσει στο αίμα μας όποτε ένα café με θέα το Μπούρτζι ήταν ιδανική λύση. Τα σύννεφα είχαν αρχίσει να πυκνώνουν επικίνδυνα και μικρές καταιγίδες ξεκινούσαν και σταματούσαν κάθε είκοσι λεπτά.

Αχ πόση ομορφιά Θεέ μου έχει ακόμα και η βροχή τελικά ( είπε ένα κορίτσι υπέρμαχος της ηλιακής ακτινοβολίας )!!

Αφού καθήσαμε αρκετά εκεί απολαμβάνοντας τις στιγμές με γέλια και ατέλειωτες συζητήσεις, κάποια στιγμή οι κοιλιές όλων μας άρχισαν να διαμαρτύρονται και η κατανάλωση τροφής απαραίτητη! Κατευθυνθήκαμε στο Scuola όπου οι πίτσες και οι μακαρονάδες πήραν φωτιά! Φυσικά για επιδόρπιο κλασσικό ιταλικό tiramisu!

Σειρά είχε η χώνεψη με βόλτες στα σοκάκια για τα κορίτσια της παρέας.

Αφού περιπλανηθήκαμε στα μαγαζάκια με τα κάθε λογής αναμνηστικά, καταλήξαμε σε ένα café για ζεστό καπουτσίνο και κους-κους. Καφές, κορίτσια και κουβέντες όπως καταλάβαινετε μας πήρε το βράδυ. Πήραμε κρέπες και λουκουμάδες και κατευθυνθήκαμε στο δωμάτιο όπου τα αγόρια μόλις μύρισαν την γλυκιά και έντονη μυρωδιά της κανέλλας άνοιξαν δειλά-δειλά τα μάτια τους. Όλο το βράδυ συζητήσεις. Για τα πάντα. Εφ’ολης της ύλης. Γέλια. Χαρούμενες φωνές. Όταν υπάρχει βλέπετε κοινός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρωπους οι ώρες κυλούν σαν ρυάκι με γάργαρο νερό. Μας έπιασαν τα ξημερώματα. Όμως όλοι κοιμηθήκαμε με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και μια ηρεμία.

Το επόμενο πρωί ήταν ίσως το ωραιότερο πρωινό των τελευταίων μηνών! Αφού ξυπνήσαμε, και τα στομάχια μας έκαναν μικρές σεισμικες δονήσεις αποφασίσαμε να πάμε για πρωινό σε ένα μέρος βγαλμένο από παραμύθι με μια πρωταγωνίστρια μοναδική. Το όνομα του μαγαζιού ήταν “Kalimera” και πραγματικά αυτό το μέρος σε ενέπνεε για να είναι όντως καλή η μέρα που διανύεις. Ελληνικός καφές στη χόβολη, χειροποίητες μαρμελάδες (αχλάδι, καρότο – η αγαπημένη μου- και φυσικά πεντανόστιμο πορτοκάλι), φρεσκοψημένο ψωμάκι, καγιανάς από αυγά της περιοχής, πίτες φτιαγμένες καθημερινά με αγνά υλικά με τα χεράκια της χαμογελαστής ιδιοκτήτριας και φυσικά στο τέλος γιαούρτι (πηχτό και τόσο γευστικό) με μέλι και φρέσκα φρούτα. Και όλα αυτά πασπαλισμένα με αγάπη, μεράκι και κέφι της τόσο χαρούμενης και έξω καρδιάς ξανθιάς κυρίας που θέλεις να την αγκαλιάσεις και να της πεις ένα τεράστιο ευχαριστώ! Τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος;;; Μαγικό σκηνικό, νόστιμες πρωινές δημιουργίες και χαρά!

Έτσι αποχαιρετήσαμε το Ναύπλιο με την υπόσχεση να ξαναέρθουμε κάποια στιγμή. Αυτή η σύντομη απόδραση τα είχε όλα: ξεγνοιασιά, στιγμές ευτυχίας και χαράς, γέλια, ξεκούραση της ψυχής και αγαλλίαση του πνεύματος. Μόλις μπήκαμε στο αμάξι είχαμε όλοι μια μελαγχολία και ένα αόρατο δάκρυ στις άκρες των ματιών μας. Και αυτό γιατί όταν περνάς τόσο όμορφα χωρίς να έχεις σχεδιάσει τίποτα, χωρίς να έχεις απασχολήσει το μυαλό σου με ανούσιες λεπτομέρειες και επιστρέφεις στην ρουτίνα της καθημερινότητα σου πέφτει λίγο βαρύ σαν να τρως φακές ή ρεβύθια τα μεσάνυχτα πριν κοιμηθείς.

Όμως τελικά αυτό που μένει είναι οι αναμνήσεις, οι εικόνες και τα συναισθήματα που είναι πολύτιμοι συνοδοιπόροι σ’ αυτήν την καθημερινότητα και θα φροντίζουν να στην κάνουν όσο πιο όμορφη γίνεται. Μέχρι το επόμενο … που εύχομαι να είναι σύντομα!

” Χειμωνικά μου χρώματα οι αποθήκες το μικρό τρένο

με ουράνιους καπνούς

χρωματιστά παιδιά κορδέλες

οι Έλληνες με βάσανα και δάφνες

και ο θεός μας τόσο πατρικός υάκινθε.

Ανάληψη ζωαρχική

μικρό τρένο με τους ουράνιους καπνούς.”

“Απ’ τον κήπο στ’ Ανάπλι”

Νίκος Καρούζος, εκδ. Ίκαρος Αθήνα 1993