Αντίο 2018

Λένε πως οι γυναίκες τους φοβερούς πόνους της γέννας τους ξεχνούν με το που πάρουν το αγγελούδι τους στην αγκαλιά τους! Μετά απο χρόνια θυμούνται μόνο την απίστευτη ευτυχία που τους κατακλύζει όταν τις ενημερώνουν πως το μωρό τους είναι υγιές!

Έτσι λοιπόν σκέφτομαι να αντιμετωπίσω το 2018 που φεύγει σιγά-σιγά…

Ήταν μια χρονιά που δεν μου φέρθηκε πολύ καλά καθώς ταλαιπωρήθηκα αρκετά. Σε πολλούς τομείς. Υγείας, ψυχολογικούς, συναισθηματικούς…

Όμως ΟΧΙ. Δεν θα κρατήσω αυτές τις αναμνήσεις.

Από το 2018 θα θυμάμαι μόνο τις στιγμές εκείνες που γέμισε ρυτίδες το πρόσωπο μου από τα γέλια, εκείνες τις στιγμές που η ψυχή μου πλημμύρισε ευτυχία, εκείνες τις στιγμές που η καρδιά μου ένιωσε ζεστασιά, εκείνες τις στιγμές που άδεισε το μυαλό μου! Και είναι ουυυ πάρα πολλές!

Ποτέ δεν θα ξεχάσω το υπέροχο πρωινό που φάγαμε στο Ναύπλιο τον Φλεβάρη η Ράνια, ο Δημήτρης, η Σοφία, ο Νίκος και γω!

Την στιγμή που ανέβηκα στην καμήλα στο Μαρόκο και ξαφνικά όλη η έρημος έφερε στην ψυχή και το μυαλό μου την πολυπόθητη ηρεμία και γαλήνη που αναζητούσα.

Τα μαθήματα παζαρέματος στις αγορές στο Μαρόκο όπου τα γέλια μας αντηχούσαν απο το Μαρακές μέχρι την Καζαμπλάνκα! Τελικά την τελευταία μέρα έγινα εξπέρ!

Την αγαλλίαση που ένιωσα όταν κατέβηκα απο το πλοίο και πάτησα το πόδι μου στην Κίμωλο, ένα νησί που το έβαλα στην καρδιά μου από εκείνη την στιγμή. Όπως και τους ανθρώπους της φυσικά!

Τα γέλια που κάναμε με την Ράνια στο μικρό ενοικιαζόμενο σπιτάκι μας στην Κίμωλο όταν εγώ τραγουδούσα με ανοιχτή την πόρτα και οι περαστικοί κοιτούσαν με περιέργεια.

Τις 3 φορές που επισκέφθηκα την ξακουστή κάτω Αλμυρή Κορινθίας και την ζεστασιά που ένιωσα στην καρδούλα μου από τους ανθρώπους της! Τους ανθρώπους αυτούς που με έκαναν μέλος της οικογένειας τους!

Το κατακόκκινο φεγγάρι που είδα να αναδύεται ένα βράδυ από την θάλασσα ενώ ήμουν ξαπλωμένη σε μια πετσέτα στην ακροθαλασσιά.

Τον 15Αύγουστο που πέρασα στον Κάλαμο Αττικής με φιλόξενους ανθρώπους γεμάτους καλοσύνη.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τέλος του Σεπτέμβρη τα δάκρυα ευτυχιάς που έτρεξαν στα μάτια μου όταν πήρα στην αγκαλιά μου μια καινούρια ζωή που το μόνο που έφερε σαν αποσκευές είναι ελπίδα και αγάπη!

Το απρόσμενο διήμερο τον Οκτώβριο γεμάτο ξεγνοιασιά στο Ναύπλιο!

Την αγορά καινούριου αμαξιού που μπαίνω μέσα και ναι εντάξει νιώθω και λίγο πιο όμορφη απ’ οτι είμαι!

Την επίτευξη του προσωπικού μου στόχου να τρέξω 5 χλμ στον Μαραθώνιο της Αθήνας τον Νοέμβριο!

Το τριήμερο με την αδερφή μου στα Κανάλια Καρδίτσας, το μπαλκόνι του Θεσσαλικού κάμπου που γελάσαμε, συγκινηθήκαμε και ήρθαμε πιό κοντά!

Το 2018 ήταν ένα μάθημα! Και νομίζω πως σ’αυτό το μάθημα όχι μόνο δεν κόπηκα τουναντίον τα πήγα σχετικά καλά και το καταλαβαίνω τωρα στο τέλος, στον απολογισμό!

I am proud of myself!

Ελπίζω να 2019 να σας φέρει υγεία, ευτυχία και αγάπη! Να κάνετε όνειρα! Να χαμογελάτε! Να σκέφτεστε την φωτεινή πλευρά της ζωής γιατί πάντα υπάρχει!

Άλλωστε η ευτυχία βρίσκεται στα απλά, έτσι δεν είναι;

Και όπως γράφει και ο Οδυσσέας Ελύτης:

«Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα

και με τα πιο μικρά..

Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.

Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.

Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.

Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.

Πολύ…

Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.

Πολύ…

Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.

Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.

Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.

Που μπορώ και κλαίω ακόμα.

Και που τραγουδάω… μερικές φορές…

Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.

Και ευωδιές που με γοητεύουν…»

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΥΓ. Και να θυμάστε τρία πράγματα

• Η ομορφιά βρίσκεται μέσα μας

• Τα όνειρα δεν έχουν ηλικία

• Η καλοσύνη της ψυχής είναι μεγάλη δύναμη