Κρυοσυντήρηση ωαρίων: Η δική μου προσωπική εξομολόγηση

Οι μικρές καθημερινές νίκες σε φέρνουν πιο κοντά σ’ αυτό που θεωρεί ο καθένας προσωπική ευτυχία.

Πριν 3 χρόνια με ενημέρωσαν ότι το αναπαραγωγικό μου σύστημα είναι γερασμένο. Και ότι θα δυσκολευτώ πολύ να κάνω παιδί. Τα στάδια που πέρασε η ψυχή μου πολλά. Στενοχώρια, άγχος, απόγνωση όμως μετά ήρθε το πείσμα. Θα κάνω κρυοσυντήρηση ωαρίων είπα, μια μέθοδο όχι τόσο «της μόδας» τότε. Ένα χρόνο έκανα οικονομία στα χρήματα και ταυτόχρονα βοηθούσα τον οργανισμό μου να δυναμώσει.

Και ήταν το 2020, τρεις του Γενάρη που έκανα το πρώτο ραντεβού με τον γιατρό, από το οποίο έφυγα με κλάματα, όχι χαράς. Και τότε ήταν που κατάλαβα ότι έχω μια εσωτερική δύναμη που βγαίνει στην επιφάνεια μόνο όποτε την χρειάζομαι πραγματικά. 

Ξεκίνησα το πρωτόκολλο των ενέσεων. Και την ίδια στιγμή ξεκινούσε η πανδημία. Κουβαλούσα καθημερινά ένα κουτί με παγοκύστες και έκανα δυο ενέσεις στην κοιλιά στην τουαλέτα ενός αεροπλάνου. Μια από τις άπειρες στιγμές άγχους ήταν όταν πετούσα πάνω από την Μάλτα και η χώρα έκλεισε τα σύνορα. Και γω έπρεπε στις 20.00 να πάω στο φαρμακείο να πάρω καινούριο κουτί ενέσεων 340€ κ να κάνω οπωσδήποτε τις μονάδες που μου είπε ο γιατρός μέχρι το βράδυ. Δεν ξέρω πως άντεξα. Κατάστρωσα σχέδιο όμως. Με βοήθησε η αδερφή μου και οι ενέσεις αγοράστηκαν και έγιναν.

Η μέρα της ωοληψίας έγινε λίγες μέρες πριν το ολικό lockdown στην Ελλάδα.

Αυτή την μέρα αμυδρά την θυμάμαι. Γιατί ήμουν δυο ώρες στην ανάνηψη αφού δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Μόνο η αδερφή μου, η ηρωίδα μου, το γνώριζε, και ήταν μαζί μου στο κέντρο εξωσωματικής. Κανείς άλλος. Θυμάμαι τις μαίες να μου φωνάζουν: «Άνοιξε τα μάτια σου, άνοιξε τα μάτια σου». Και γω να ξεσπάω σε κλάματα από την μοναξιά που ένιωθα. Βγήκα έξω και άρχισα να κάνω εμετούς. Την επόμενη μέρα πήγα και πέταξα . Γιατί είμαι σκληρό καρύδι και ίσως θέλω να αποδείξω πως δεν είμαι αυτή η κλαψιάρα που φαίνομαι. Οι ορμόνες των ενέσεων σε συνδυασμό με το τεράστιο άγχος, μου κατέστρεψαν τα ούλα. Δεν μπορούσα να φάω σε όλο το πρώτο lockdown και ταυτόχρονα δούλευα. Τρεφόμουν με σούπες, γιαούρτια και πολύ μαλακές τροφές. Ο οργανισμός μου κατέρρευσε. Πονούσαν όλα τα κόκκαλα του κορμιού μου, ζαλιζόμουν. Ποτέ δεν έχασα την πίστη μου όμως οτι όλα θα πάνε καλά. Ναι, φοβόμουν αλλά την αμέσως επόμενη στιγμή ερχόταν αυτή η αόρατη δύναμη και μου έδινε κουράγιο.

Απρίλη του 2021 ξαναέκανα την διαδικασία. Με φυσικό κύκλο . Χωρίς ενέσεις. Πάλι lockdown. Η ωοληψία έπρεπε να γίνει Κυριακή και το Σάββατο το βράδυ ήμουν stby βραδινό στην δουλειά. Δεν έκλεισα μάτι και προσευχόμουν. Όμως και τότε όλα πήγαν καλά.

Οι δύο τελευταίες φορές έγιναν τώρα Μάρτη και Μάη του 2022. Με φυσικό κύκλο αλλά τον Μάρτη πάλι τις δυο ενέσεις που πρέπει να κάνεις πριν την ωοληψία, τις έκανα στο αεροπλάνο μια νύχτα με αναταράξεις και η μια μου έπεσε κάτω. Την ώρα που πήγα να την κάνω. Όλα όμως και πάλι πήγαν καλά.

Και σήμερα 9/5, μια μέρα ακριβώς μετά την γιορτή της μητέρας, νιώθω πιο μητέρα από πολλές. Γιατί πάλεψα για να έχω πιθανότητες να γίνω μαμά στο μέλλον. Γιατί αν κάτι έχω να πω μετά από αυτό είναι να πεισμώνετε, να μην το βάζετε κάτω. Έχουμε γεννηθεί μαχήτριες και δεν το καταλαβαίνουμε !

Και τώρα θα ξεκινήσω να ζω, απεγκλωβισμένη από το άγχος αλλά με πολύ χαρά για την ζωή που είναι δώρο και δεν την εκτιμούσα όπως της πρέπει.

Ain’t no mountain higher χορεύω όλη μέρα και σας το αφιερώνω !

Life update: το κείμενο αυτό το έγραψα όντως 9/5 . Όμως οι συγκυρίες δεν μου επέτρεψαν να το ανεβάσω. Διότι κάθε στόχος και σκοπός έχει και ένα τίμημα. Οι ενέσεις μου προκάλεσαν κάποια θέματα και έπρεπε να ξαναπάω στο νοσοκομείο.

Αλλά στο τέλος όλα πάνε καλά. Και αν δεν πάνε καλά, δεν είναι το τέλος (έτσι δεν λένε;)

Είμαι εδώ, γερή, δυνατή, έτοιμη για νέες περιπέτειες !

Cheers friends ! Να έχουμε ένα μαγικό καλοκαίρι γεμάτο χαμόγελα, όμορφες στιγμές, πολλές βουτιές και αγάπες από αυτές τις ωραίες τις καλοκαιρινές ντε !!!