Ήταν Σάββατο. Ημερολογιακά φθινόπωρο όμως οι θεμοκρασίες καλοκαιρινές. Δυο περίπου βδομάδες πριν τελειώσει ο Σεπτέμβριος. Μια βόλτα στην Κηφισιά που ως άλλη νεράιδα με το μαγικό της ραβδάκι με μάγεψε!
Ως κορίτσι των νοτίων προαστίων ναι, το ομολογώ πως δεν έτυχε να πάω βόλτα στην Κηφισιά ποτέ ως τώρα. Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου αλλά και ο κατάλληλος άνθρωπος που με παρακίνησε, με πήρε από το χέρι και να μαι ντυμένη, στολισμένη να περπατάω στους μεγάλους δρόμους της καμαρωτή-καμαρωτή.
Ο περίπατος ή μάλλον πιο σωστά η ξενάγηση ξεκίνησε από τα Μελίσσια. Εξεπλάγην με την τόση ησυχία που επικρατούσε παντού καθώς δεν την περίμενα! Σπίτια μεγάλα, εντυπωσιακά, δρόμοι καθαροί, περιποιημένοι και παντού μα παντού πράσινο! Πολύ πράσινο! Ευχαριστήθηκε το μάτι μου και η ψυχή μου ηρεμία και όμορφες εικόνες! Αφού συνεχίσαμε σ’ αυτό το μοτίβο, ξαφνικά φτάσαμε σε έναν κεντρικό δρόμο όπου η ησυχία ήταν παρελθόν και έδωσε την θέση της στην φασαρία που έκαναν οι μηχανές των αυτοκινήτων. Φασαρία βέβαια που δεν είχε μεγάλη διάρκεια αφού σε λίγα λεπτά φτάναμε στο Κεφαλάρι. Άλλη αίσθηση. Μου έκανε τόση εντύπωση το πόσο προσεγμένα ήταν όλα, από τους πλακόστρωτους δρόμους, απο τα κτίρια μεγάλων αλυσίδων εστίασης (κτίριο starbucks με εμφανή την πέτρα στους τοίχους ή τα fridays με μία τόσο ιδιαίτερη κατασκευή), τα μαγαζιά ρούχων που ήταν σαν να έχεις κάνει βουτιά στις σελίδες του Harper’s Bazaar.
Μόλις η έλλειψη καφείνης χτύπησε κόκκινο, κάναμε μια στάση για καφέ στο Carpo. Περιμέναμε υπομονετικά στην ουρά για έναν καφέ στο χέρι ενώ το βλέμμα μου περιπλανιόταν στον υπέροχο χώρο του, που ήταν γεμάτος χρώματα, αρώματα, σοκολάτες κάθε λογής και φυσικά ξηρούς καρπούς! Μας κέρασαν και σοκολάτα με αμύγδαλα που ήταν πραγματικά γευστικότατη! Πήραμε λοιπόν τον καφέ και ξαναβγήκαμε έξω στους ηλιόλουστους δρόμους! Παντού έβλεπες μωράκια σε καρότσια, οικογένειες με παιδιά, ηλικιωμένους και φυσικά ανθρώπους της ηλικίας μας να απολαμβάνουν την βόλτα του Σαββάτου! Μέχρι άμαξα είδα και όχι μία αλλά δύο φορές να κυκλοφορεί μέσα στους δρόμους ως άλλη λιμουζίνα και οφείλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα!
Θα αναρωτηθείτε βέβαια γιατί δεν έχω καμία φωτογραφία και θα απαντήσω πως σε μερικές βόλτες το κινητό ή την φωτογραφική μηχανή τα αφήνεις μέσα στην τσάντα σου και απολαμβάνεις τις στιγμές, τις συζητήσεις, τις εικόνες, τη γεύση που σου αφήνει ενα μέρος, μια ξενάγηση!
Η αίσθηση που αποκόμισα εκείνη την ημέρα απο την Κηφισιά είναι πως ενδεχομένως να είναι μια παρεξηγημένη περιοχή λόγω του υπέρμετρου πλουτισμού των ανθρώπων που ζουν εκεί, όμως κρύβει τέτοια ομορφιά, απαράμιλλη κομψότητα και εξαιρετική ποιότητα που αν ήταν γυναίκα θα ήταν σίγουρα η Coco Chanel!
Εκείνο το Σάββατο λοιπον έκλεισε την αυλαία του στην περιοχή που ξεκινήσαμε δηλαδή στα Μελίσσια, σε μια πανέμορφη μικρη πλατεία με άφθονο τσίπουρο, γευστικούς ψαρομεζέδες, πολλά χαμόγελα, χαρά, ανεμελιά και με μια υπόσχεση ότι θα το επαναλάβουμε!
– The Lady L will be back! –
The Lady L Diary 
Leave a comment