Μια ασημένια κουκίδα στην καρδιά μου η Κίμωλος

Πατώντας το πόδι μου για πρώτη φορά στο νησί της Κιμώλου, ένα μεσημέρι του καυτού Ιούλη, πρωτόγνωρα συναισθήματα με πλημμυρίζουν. Η καρδιά μου αρχίζει να χορεύει σε γρήγορο ρυθμό ένα νησιωτικό τραγούδι, το βλέμμα μου χάνεται στο λευκό και το γαλάζιο που κυριαρχούν στο νησί και γίνονται ένα με τον ουρανό και την θάλασσα, η φωνή μου κόβεται έξαφνα αντικρίζοντας αυτήν την ομορφιά και την αρμονία και μια αίσθηση ηρεμίας έρχεται να φωλιάσει στην ψυχή μου.

Μισή ώρα μόλις από την Μήλο και ο παράδεισος είναι τόσο κοντά τελικά! Στο νησί υπάρχει συγκοινωνία, την οποία και χρησιμοποιήσαμε την πρώτη μέρα, αλλά για να είμαστε πιο άνετες και χαλαρές την δεύτερη μέρα νοικιάσαμε αμάξι.

Το λιμάνι, η Ψάθη δεν απέχει πολύ από το Χωριό (όχι Χώρα όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε στα κυκλαδίτικα νησιά) αλλά είναι ανηφόρα και ειδικά όταν έχεις μπαγκάζια είναι κομματάκι δύσκολο να ανηφορίσεις.

Με το που φτάνεις στην είσοδο του Χωριού μια μεγάλη επιγραφή στο πλακόστρωτο σε καλωσορίζει στην Κίμωλο.

Σπίτια πάλλευκα, γαλάζιες πόρτες και παντζούρια και φυσικά φούξια βουκαμβίλιες ολούθε έρχονται να συμπληρώσουν μια εικόνα που είναι βγαλμένη από πίνακα ζωγραφικής.

Το σπίτι που είχαμε νοικιάσει ήταν στο πιο κεντρικό σημείο, δίπλα στο παραδοσιακό παγωτοπωλείο του Σταβέντο, εκεί που ξεκινούσε με καφέδες και σούπερ πρωινά η μέρα μας αλλά και τελείωνε με χορταστικές βάφλες. Το ζευγάρι που μας νοίκιασε το μικρό αλλά τόσο γλυκό σπιτάκι ήταν τόσο ευγενικοί και φιλόξενοι που ανοίγοντας το ψυγείο μας είχαν φρέσκο καρπούζι, αυγά και φυσικά μπόλικα μπουκάλια παγωμένο νερό.

Την πρώτη μέρα επειδή φτάσαμε νωρίς το απόγευμα στο νησί, επιλέξαμε να πάμε με τα πόδια σε κάποια παραλία σχετικά προσβάσιμη.

Το Ρέμα είναι η πιο κοντινή παραλία στο Χωριό, περίπου 10 λεπτά με τα πόδια. Το σκηνικό κατεβαίνοντας απλά ονειρικό. Φαντάσου μια φυσική πισίνα και γύρω-γύρω τα σύρματα ( σπηλιές, λαξευμένες στο μαλακό βράχο όπου σύρουν οι κάτοικοι τον χειμώνα τις βάρκες και όλες έχουν πόρτες σε διαφορά χρώματα). Μαγεία. Κάτσαμε εκεί μέχρι που έδυσε ο ήλιος και έδωσε την σκυτάλη του στο ασημένιο φεγγάρι.

Ο δρόμος της επιστροφής λιγουλάκι δύσκολος καθότι είναι ανηφορικός αλλά τα δυο κορίτσια δεν μασάνε από τέτοιες δυσκολίες. Σειρά έχει μπανάκι και βουρ για φαγητό. Μμμμ πεντανόστιμες παραδοσιακές λιχουδιές απόψε το μενού με συνοδεία τσίπουρου. Τι άλλο να θέλει ένας άνθρωπος;;;

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς. Η αύρα του νησιού μας ξεκούρασε και μας ανανέωσε. Ελληνικός καφές, μαγιό και έτοιμες να κατηφορήσουμε στο λιμάνι να νοικιάσουμε ένα αμάξι για να είμαστε πιο ελεύθερες στο πρόγραμμα μας. Εκεί γνωρίσαμε και την Ντωρήνη. Στις ενοικιάσεις αυτοκινήτων. Συνήθως δεν αναφέρω συγκεκριμένους ανθρώπους όμως αυτό το νησί διαφέρει. Έχει ανθρώπους που σε κερδίζουν με την πρώτη μάτια. Αυθεντικούς ανθρώπους με σπιρτάδα και ευγένεια στο βλέμμα. Που σέβονται τους τουρίστες και τους δέχονται στον τόπο τους με αγάπη. Ένας τέτοιος είναι και η Ντωρήνη. Αφου κάτσαμε περίπου ένα δίωρο στο γραφείο της, πήραμε το αμάξι και κατευθυνθήκαμε στα Πράσα. Την πιο γνωστή ίσως παραλία του νησιού. Περίπου ένα δεκάλεπτο οδήγησης και φτάσαμε σ’ έναν επίγειο παράδεισο. Νερά στο χρώμα του καθαρού οινοπνεύματος, κάτασπρη άμμος, λίγες ομπρέλες, ένα μπιτσόμπαρο και παντού ηρεμία, ανεμελιά και γαλήνη. Απολαύσαμε το μπάνιο μας και μετά κατευθυνθήκαμε στη παραλία Μπονάτσα που έχει μια ταβέρνα με καταπληκτικούς κολοκυθοκεφτέδες!!! Αφου σκάσαμε από το πεντανόστιμο φαγητό επιστρέψαμε στο Χωριό για μπανάκι και χαλάρωση. Η ώρα είχε περάσει και τσουπ η Ντωρήνη έρχεται να μας ξεσηκώσει να πάμε για ποτάκι. Για πότε ντυθήκαμε για πότε βρεθήκαμε να περπατάμε στα σοκάκια ούτε που το κατάλαβα. Εκείνο το βράδυ συναντήσαμε και την δεύτερη εμβληματική μορφή. Την Φλώρα! Ιδιοκτήτρια των καταστημάτων Αρζαντιέρα και Κουμπί.

Ίσως τα ωραιότερα μαγαζιά στις Κυκλαδες κατά την γνώμη μου! Το πρώτο πράγμα που της είπα όταν την άκουσα να μιλάει με αυτήν την μπάσα, ζέστη και άκρως ερωτική φωνή ήταν αν έχει κάνει ραδιόφωνο! Η φωνή της, η εμφάνιση της, αυτά που έλεγε, ο τρόπος σκέψης της, οι εμπειρίες της με καθήλωσαν… Θα μπορούσα να κάθομαι ώρες ίσως και μέρες να την ακούω απλά να μιλάει ή να συζητάμε για τα πάντα! Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γυναίκα. Η οποία ήρθε και εκείνη για ένα γρήγορο ποτό μαζί μας και η παρέα όλο και μεγάλωνε! Οι ρακοφράουλες έδιναν και έπαιρναν ώσπου τα μάτια πήραν την κατιούσα και ο Μορφέας μας έκανε νόημα!

Η επόμενη μέρα ήταν η τελευταία μας! Σηκώθηκα εγώ πρώτη καθότι πρωινός τύπος γενικότερα, πήγα -με τα πυτζαμάκια μου παρακαλώ – να πάρω καφέδες και σιγά-σιγά ξυπνούσε και το Ρανάκι. Σήμερα θα κάναμε τουρ σε παραλίες! Για αρχή πήραμε από τον φούρνο για δεκατιανό την περιβόητη λαδένια Κιμώλου και την τρώγαμε στο αμάξι! Πεντανόστιμη! Ο δρόμος μας οδήγησε πάλι προς Πράσα όμως βρήκαμε ένα μικρό κολπάκι λίγο πιο πριν και κάτσαμε εκεί. Μόνες μας. Ένα κολπάκι μόνο δικό μας. Πόση ευτυχία! Ο ήλιος μας χάιδευε απαλά την επιδερμίδα και μεις δεχόμασταν ευχάριστα το άγγιγμα του. Το νερό δροσερό. Δυο-τρία σκαφάκια στο οπτικό μας πεδίο και μετά το απέραντο γαλάζιο.

Αφου ευχαριστηθήκαμε τις μοναξιές μας, σειρά είχε λίγη περιπέτεια. Βουτιές από τα όμορφα σμιλεμένα λευκά βραχάκια στον πολύ γραφικό Καρά και γίναμε πάλι 12 χρόνων!!

Αποκαμωμένες καταλήξαμε για υπέροχο μαγειρευτό φαγητό και μπυρίτσες στην αυλή του Σάμπλου, στο Χωριό! Το τελευταίο βράδυ μας το περάσαμε ήσυχα στο μικρό μας σπίτι παρέα με τους περαστικούς, λίγη όμορφη μουσική και χαλαρή κουβέντα. Πάντα όταν τελειώνει κάτι τόσο όμορφο, μελαγχολώ… Ο ύπνος εκείνο το τελευταίο βράδυ ήταν αλλιώτικος. Εγώ ήμουν τόσο διαφορετική την επόμενη μέρα.

Η Ντωρήνη μας περίμενε στο λιμάνι να μας αποχαιρετήσει και τα δάκρυα δεν μπορούσαν να μείνουν στα μάτια.. Πως γίνεται ένας τόπος να σε έχει μαγέψει μέσα σε τρεις μέρες αναρωτήθηκα μπαίνοντας στο μικρό καραβάκι και έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα επιστρέψω σ´ αυτό το μοναδικό νησί το συντομότερο δυνατό. Γιατί όταν βρίσκεις έναν έρωτα κάνεις τα πάντα για να τον κρατήσεις!